بحران نقدینگی

مشارکت کنندگان Investopedia از طیف وسیعی از پیشینه ها تهیه می شوند و بیش از 20+ سال هزاران نویسنده و ویراستار متخصص وجود داشته اند که مشارکت داشته اند.

توبی والترز یک نویسنده مالی ، سرمایه گذار و یادگیرنده مادام العمر است. او اشتیاق به تجزیه و تحلیل داده های اقتصادی و مالی و به اشتراک گذاری آن با دیگران دارد.

بحران نقدینگی چیست؟

یک بحران نقدینگی یک وضعیت مالی است که با کمبود پول نقد یا دارایی های به راحتی قابل تبدیل به نقدی در بسیاری از مشاغل یا موسسات مالی به طور همزمان مشخص می شود.

در یک بحران نقدینگی ، مشکلات نقدینگی در موسسات انفرادی منجر به افزایش حاد تقاضا و کاهش نقدینگی می شود و عدم نقدینگی در نتیجه می تواند منجر به پیش فرض های گسترده و حتی ورشکستگی شود.

غذای اصلی

• بحران نقدینگی افزایش همزمان تقاضا و کاهش نقدینگی در بسیاری از موسسات مالی یا سایر مشاغل است.
• در ریشه یک بحران نقدینگی ، بلوغ گسترده ای در بین بانک ها و مشاغل دیگر و عدم وجود پول نقد و سایر دارایی های نقدی در صورت نیاز به آنها عدم تطابق است.
• بحران نقدینگی می تواند توسط شوکهای اقتصادی بزرگ و منفی یا با تغییرات چرخه ای عادی در اقتصاد ایجاد شود.

درک یک بحران نقدینگی

عدم تطابق بلوغ ، بین دارایی ها و بدهی ها ، و همچنین عدم وجود جریان نقدی به موقع ، به طور معمول در ریشه یک بحران نقدینگی قرار دارد. مشکلات نقدینگی می تواند در یک موسسه واحد رخ دهد ، اما یک بحران نقدینگی واقعی معمولاً به عدم نقدینگی همزمان در بسیاری از موسسات یا کل سیستم مالی اشاره دارد.

مشکل نقدینگی تک تجارت

هنگامی که یک تجارت حلال در غیر این صورت دارایی های نقدی-به صورت نقدی یا سایر دارایی های بسیار قابل فروش را نداشته باشد-برای تحقق تعهدات کوتاه مدت خود ، با مشکل نقدینگی روبرو است. تعهدات می تواند شامل بازپرداخت وام ، پرداخت صورتحساب عملیاتی در حال انجام و پرداخت کارمندان آن باشد.

این مشاغل ممکن است در کل دارایی ها ارزش کافی داشته باشند تا همه این موارد را در دراز مدت برآورده کنند ، اما اگر پول کافی برای پرداخت آنها به عنوان موعد مقرر نداشته باشد ، به طور پیش فرض خواهد بود و در نهایت می تواند وارد ورشکستگی شود زیرا طلبکاران خواستار بازپرداخت هستند. ریشه این مشکل معمولاً عدم تطابق بین سررسید سرمایه گذاری هایی است که تجارت انجام داده است و بدهی هایی که تجارت برای تأمین مالی سرمایه گذاری های خود متحمل شده است.

این یک مشکل جریان نقدی را ایجاد می کند ، جایی که درآمد پیش بینی شده از پروژه های مختلف تجارت به زودی یا به اندازه کافی وارد نمی شود تا پرداخت های مربوط به تأمین مالی مربوطه را انجام دهد.

برای مشاغل ، این نوع از مشکل جریان نقدی را می توان با انتخاب مشاغل سرمایه گذاری که درآمد مورد انتظار آنها با برنامه های بازپرداخت برای هرگونه تأمین مالی مرتبط با آن به اندازه کافی مناسب است ، جلوگیری کرد تا از پرداخت هرگونه پرداخت از دست رفته جلوگیری کند.

از طرف دیگر ، این تجارت می تواند با گرفتن بدهی کوتاه مدت اضافی از وام دهندگان یا حفظ ذخیره کافی از دارایی های مایع در دست (در واقع با تکیه بر دارندگان سهام) ، به طور مداوم با همبستگی ها مطابقت داشته باشد تا به عنوان آنها پرداخت کند. ناشی از. بسیاری از مشاغل این کار را با تکیه بر وام های کوتاه مدت برای تأمین نیازهای تجاری انجام می دهند. غالباً این تأمین مالی برای کمتر از یک سال ساختار یافته است و می تواند به یک شرکت در پاسخگویی به حقوق و دستمزد و سایر خواسته ها کمک کند.

اگر سرمایه گذاری و بدهی در بلوغ ناسازگار باشد ، تأمین مالی کوتاه مدت اضافی در دسترس نیست ، و ذخایر خود سرمایه گذاری کافی نیست ، پس تجارت یا نیاز به فروش سایر دارایی ها برای تولید پول نقد ، معروف به دارایی نقدینگی یا چهره دارد. پیش فرضهنگامی که شرکت با کمبود نقدینگی روبرو است و اگر مشکل نقدینگی با نقدینگی دارایی های کافی برای تحقق تعهدات خود حل نشود ، شرکت باید ورشکستگی را اعلام کند.

بانکها و موسسات مالی به ویژه در برابر این نوع مشکلات نقدینگی آسیب پذیر هستند زیرا بیشتر درآمد آنها با وام بلند مدت وام برای وام مسکن یا سرمایه گذاری سرمایه و وام گرفتن کوتاه مدت از حساب سپرده گذاران ایجاد می شود. عدم تطابق بلوغ بخشی عادی و ذاتی از الگوی تجاری اکثر موسسات مالی است ، بنابراین آنها معمولاً در موقعیتی مداوم نیاز به تأمین بودجه برای تأمین تعهدات فوری ، یا از طریق بدهی کوتاه مدت اضافی ، ذخایر خود تأمین شده یاانحلال دارایی های بلند مدت.

بحران نقدینگی

موسسات مالی فردی تنها کسانی نیستند که می توانند مشکل نقدینگی داشته باشند. هنگامی که بسیاری از موسسات مالی کمبود همزمان نقدینگی را تجربه می کنند و ذخایر خود را به خود اختصاص می دهند ، به دنبال بدهی کوتاه مدت اضافی از بازارهای اعتباری هستند یا سعی می کنند دارایی های فروش را برای تولید پول نقد داشته باشند ، می تواند یک بحران نقدینگی رخ دهد. نرخ بهره افزایش می یابد ، حداقل محدودیت های ذخیره مورد نیاز به یک محدودیت الزام آور تبدیل می شوند و دارایی ها در ارزش قرار می گیرند یا غیرقابل تحمل می شوند زیرا همه سعی می کنند یکباره بفروشند.

نیاز حاد به نقدینگی در مؤسسات به یک حلقه بازخورد مثبت خود تقویت کننده تبدیل می شود که می تواند برای تأثیرگذاری مؤسسات و مشاغل که در ابتدا با هیچ مشکلی نقدینگی روبرو نبودند ، گسترش یابد.

کل کشورها و اقتصادهای آنها می توانند در این شرایط درگیر شوند. برای کل اقتصاد ، یک بحران نقدینگی به این معنی است که دو منبع اصلی نقدینگی در اقتصاد - وام های بانکی و بازار کاغذ تجاری - به طور ناگهانی کمیاب هستند. بانکها تعداد وام های خود را کاهش می دهند یا به طور کلی وام را متوقف می کنند.

از آنجا که بسیاری از شرکت های غیر مالی برای تحقق تعهدات کوتاه مدت خود به این وام ها متکی هستند ، این عدم وام در کل اقتصاد تأثیر گسترده ای دارد. در اثر ترفند پایین ، فقدان وجوه بر تعداد زیادی از شرکت ها تأثیر می گذارد ، که به نوبه خود بر افراد شاغل در آن بنگاه ها تأثیر می گذارد.

یک بحران نقدینگی می تواند در پاسخ به یک شوک اقتصادی خاص یا به عنوان ویژگی یک چرخه تجارت عادی ، آشکار شود. به عنوان مثال ، در طول بحران مالی رکود اقتصادی بزرگ ، بسیاری از بانک ها و نهادهای غیر بانکی بخش قابل توجهی از پول نقد خود را از بودجه کوتاه مدت که به سمت تأمین اعتبار وام های بلند مدت قرار گرفته بودند ، داشتند. هنگامی که نرخ بهره کوتاه مدت افزایش یافت و قیمت املاک و مستغلات فروپاشید ، چنین تمهیداتی باعث بحران نقدینگی شد.

شوک منفی در انتظارات اقتصادی ممکن است دارندگان سپرده را با یک بانک یا بانک ها سوق دهد تا در صورت عدم وجود کل حساب های آنها ، برداشت های ناگهانی و بزرگی انجام دهند. این ممکن است به دلیل نگرانی در مورد ثبات نهاد خاص یا تأثیرات اقتصادی گسترده تر باشد. دارنده حساب ممکن است نیاز به پول نقد را فوراً در دست داشته باشد ، شاید در صورت ترس از کاهش اقتصادی گسترده. چنین فعالیتی می تواند بانک ها را به صورت نقدی کمبود و قادر به پوشش کلیه حساب های ثبت شده نباشد.