چارچوب تامیل-دروییدی به عنوان یک آنتی بادی سکولار به هندی-هندو-هندوستان

بسیاری از مردم هند ، به ویژه خارج از تامیل نادو ، ممکن است واقعاً از پیچیدگی های سیاست زبان دولت بی خبر باشند. تقریباً تمام تصاویری که از محافل سیاسی ، رسانه ای و دانشگاهی خود دریافت می کردند ، می توانند ناامید کننده در توضیح اینکه چرا تامیل ها علیه هندی هستند ، ناکافی باشند. مسئله به مراتب بیشتر از آن چیزی است که شما باور دارید ، و فقط مسئله انتخاب یک زبان جدید نیست. حرکت زبان در ایالت ممکن است به سه مرحله مجزا تقسیم شود. مرحله قبل از استقلال توسط جنبش احترام به خود هدایت شد. مرحله دهه 1960 توسط امیدهای خود برای خودگردان هدایت شد. و مرحله سوم ، امروز ، توسط نسل جدیدی از ذهن های خودداری مشخص شده است.

در پشت شعار عمومی "هندی اوزیگا!(پایین با هندی!) "یک قرن قرن ، حتی هزاره ، بین شمال سیاسی و جنوب سیاسی بود. هنگامی که رهبر کنگره C. Rajagopalachari اولین نخست وزیر ریاست جمهوری مادراس در سال 1937 شد ، او یادگیری هندی را به یک موضوع اجباری در مدارس دولتی ایالتی تبدیل کرد. یک جنبش قوی علیه او به وجود آمد. پس از سه سال مخالفت بی امان از طرف مردم ، فرماندار انگلیس مادراس ، لرد ارسکین ، آن را در سال 1940 ابطال کرد.

این کمپین تاریخی نشانگر ورود خیره کننده رهبری سیاسی دروییدیان در تامیل نادو بود. تسلط براهمین در فضاهای اجتماعی و سیاسی ، که همچنین توسط یک ساختار قدرت در حال ظهور برهمین-بانیا در شمال سیاسی پس از استقلال تقویت شد ، به عنوان ضرر منافع دروییدیان غیر براهمین در جنوب دیده می شد. غیر برهمین ها از آنجا که نخبگان براهمین بر رده های حاکم بریتانیا و تیپ های مسابقه ای از تأسیس سیاسی ملی هند مسلط شدند ، هیچ راهی برای نردبان قدرت نداشتند.

پیشگامان اجتماعی و سیاسی مانند Iyothee Thasar ، Maraimalai Adigal ، "Periyar" E. V. Ramasamy و دیگران از پیشینه های مختلف اقتصادی و اجتماعی و سیاسی ناشی می شدند ، اما در مبارزه با هر چیزی براهمینیست متحد شدند. هنگامی که ایده های هندی-هیندو-هندوستان در شمال به شکل مجرد به وجود آمد ، جنوب قبلاً آنتی بادی را به شکل یک چارچوب سکولار-تامیل-دراویدی پیدا کرده بود. تامیل نمادی از گذشته های قبل از آریایی است و جامعه پس از بهبود ادبیات سنگام و پس از سانگام ، اعتماد به نفس خود را به دست آورد ، و همچنین نتیجه گیری زبان شناسان مبنی بر اینکه تامیل و سایر زبانهای دروییدی یک خانواده زبان مجزا مستقل از سانسکریت هستند. در نتیجه ، تامیل به یک سپر سیاسی طبیعی تبدیل شد. با ظهور خود ادعای غیر براهمین و ادعای به اشتراک گذاری قدرت سیاسی ، جنبش ملی هند ، تحت سلطه براهمین در ریاست جمهوری مادراس ، در حالت خود انکار بود. به عنوان پیشرو در تصاحب پس از استقلال توسط شمال سیاسی ، به عنوان پیشرو در تصاحب پس از استقلال ، به این معنا در نظر گرفته شد.

مهلت ساخت هندی به عنوان تنها زبان رسمی اتحادیه و بیرون راندن انگلیسی از هند روز جمهوری سال 1965 بود. همانطور که ماده اصلی بیان شده در قانون اساسی هند نزدیکتر شد ، دولت دوباره منفجر شد. DMK این جنبش را رهبری کرد و صدها نفر از دانش آموزان مدرسه و کالج اعتراض کردند و توسط نیروهای شبه نظامی که توسط دولت اتحادیه به سر می برد ، به رهبری نخست وزیر در غیر این صورت صلح ، لال بهادور شستری کشته شد. سرانجام ، تلاش برای تبدیل شدن به هندی تنها زبان رسمی اتحادیه ناکام ماند. مبارزه سال 1965 این نبود که حق هندی را به زبان رسمی هند رد کند. این در مورد حفظ زبان انگلیسی به عنوان زبان مشترک این کشور ، به عنوان یک معامله عادلانه برای افراد غیر هندندی و شناخت همه زبانهای دولتی به عنوان زبانهای رسمی بود. حتی C. Rajagopalachari ، شرور 1938-39 ، با DMK غیر براهمین در تامیل نادو متحد ، از این ترس که سیاست "هندوستان" حتی به نفع براهمین های هند جنوبی در راهروهای قدرت جدید مضر باشددهلیعصبانیت مردمی علیه دولت کنگره ، کازاگام را به سمت قدرت سوق داد و شرکت را از این ایالت خارج کرد ، شاید برای همیشه. بعداً ، اولین وزیر DMK C. N. دولت Aadurai شاهد سیاست دو زبان (تامیل و انگلیسی) به عنوان سیاست رسمی زبان ایالتی بود ، از این طریق درب را برای پذیرش مستقیم هندی به خوبی می بندد.

رشد TN با عدم درک هندی مختل نشد. وقتی آمیت شاه در مورد اهمیت هندی صحبت می کند، تامیل های جوان آن را قانع کننده نمی دانند.

با این وجود، دولت اتحادیه هرگز فشار هندی بر ایالت را متوقف نکرد، و دولت هرگز از مخالفت با آن دست برنداشت. این بازی نیم قرن است که تقریباً به شکل آیینی ادامه یافته است! مرحله سوم اخیراً آغاز شد، زمانی که نارندرا مودی در سال 2014 به قدرت رسید. BJP در موضع خود مبنی بر "یک ملت، یک زبان" صریح بوده است. اما دو عامل در مقابل آن موثر بود. آموزش انگلیسی و فرمول دوزبانه برای دو نسل در ایالت سودمند بود و معیارهای اجتماعی-اقتصادی تامیل نادو در بسیاری از معیارها بهتر بود. فقدان درک هندی مانع رشد این ایالت نشد. در نتیجه، وقتی یکی از وزیران اتحادیه درباره اهمیت هندی صحبت می کند، تامیل های جوان آن را قانع کننده نمی دانند. عامل دیگر حتی عمیق تر می شود. به نظر می رسد یک تغییر جمعیتی اخیر بر تفکر مردم در ایالت های غیر هندی تأثیر گذاشته است. از آنجایی که میلیون ها کارگر از ایالت های هندی زبان به ایالت های غیرهندی مهاجرت کردند، که در کشوری با رشد نابرابر غیرمعمول نیست، و هزاران شغل دولتی و بخش دولتی اتحادیه با کارمندان عمدتا هندی زبان پر شد که این هزینه ها تمام شد. از مشتاقان محلی، خشم جوانان آسیب دیده افزایش یافت.

موضع تبعیض آمیز دهلی نو در قبال مطالبات حقوق زبان غیرهندی، و همچنین تجاوزات جدید دولت اتحادیه در جبهه زبان، جوانان غیرهندی را ترغیب کرده است تا در سراسر ایالت ها گرد هم آیند و به «خیابان های مجازی» بروند تا در برابر آن مقاومت کنند. انحصار هندیدر کارناتاکا، ماهاراشترا، بنگال، کرالا، تامیل نادو و پنجاب، کمپین های توئیتری جمعی مانند #StopHindiImposition راه اندازی شد و سازمان های فدرال جدیدی مانند کمپین برای برابری و حقوق زبان (CLEAR) تشکیل شد. حتی CMها از جنوب، غرب و شرق گاهی اوقات آنها را تأیید می کردند و به صد سال تنهایی تامیل ها در این میدان جنگ پایان می دادند.

هند سزاوار شکاف دیگری نیست. امروز همه چیز تغییر کرده است. همه ما وارد عصر هوش مصنوعی شده ایم که در آن فناوری های جدید زبان و ترجمه به طور موثر مرزهای بین زبان ها را پاک کرده اند، اما نه خود زبان ها! انتظار می رود انگلیسی آخرین زبان دنیا باشد. غول های دیجیتال میلیاردها دلار سرمایه گذاری می کنند تا این امکان را برای یک گویشور تامیل و یک هندی زبان با یکدیگر فراهم کنند، علی رغم اینکه هیچ یک از آنها به زبان دیگری صحبت نمی کنند. وزیر کشور ما باید اینجا راضی باشد، زیرا انگلیسی نیز لازم نیست! اما او باید نگران باشد که نسل جوان در هند از امپریالیسم زبانی بیزار است. آنها خواستار وضعیت برابر برای همه زبان های هندی، از نظر حروف و روح هستند.