مرگ نرخ بدون ریسک

کنار گذاشتن فرض نرخ مثبت بدون ریسک ، برداشت های ما از پول ، سیاست پولی و ریسک سرمایه گذاری را تغییر می دهد. مدیریت نوسانات ، اندازه گیری سنتی ریسک ، اکنون ممکن است ما را از دستیابی به اهداف سرمایه گذاری خود جلوگیری کند.

ایجاد پول مستقیم - مانند رها کردن پول از یک هلیکوپتر - مرحله بعدی مورد بحث در آزمایش های سیاست پولی بانک مرکزی است. چنین چاپ مستقیم پول خطر تورم را افزایش می دهد.

ترس امروز از تورم باعث ایجاد فروش در پرچین های تورم مانند کالاها ، وام های بانکی ، اوراق بهادار با بازده بالا ، REIT ها و سهام در حال ظهور بازار شده است. سرمایه گذاران می توانند از اوراق بهادار خود در برابر تورم محافظت کنند و بازده مورد انتظار خود را با متنوع سازی در چنین کلاسهای دارایی با هشدار تورم ارزان قیمت بهبود بخشند.

نرخ عاری از ریسک هم برای نظریه مالی و هم برای عمل سرمایه گذاری اساسی است. با این حال ، امروز ، ما با شواهد فزاینده ای روبرو هستیم که دنیای واقعی آنقدر دور از ارائه نرخ معناداری بدون ریسک است که بخش اعظم این نظریه مالی از شایستگی مشکوک است. کنار گذاشتن ساختار نظری ما از نرخ بدون ریسک ، درک ما از پول ، سیاست پولی ، ریسک سرمایه گذاری و از همه مهمتر برای سرمایه گذاران ، تخصیص بهینه نمونه کارها ما را تغییر می دهد.

اشکال پول در حال تحول

ریشه همه پلیدی ها؟به ندرت. پول واسطه ای است که ما در ازای کالاها و خدمات تولید شده توسط دیگران ، کالاها و خدماتی را که تولید می کنیم تجارت می کنیم. هنگامی که یک کشاورز می خواهد یک بوش ذرت را برای یک گالن بنزین مبادله کند یا من می خواهم یک ساعت مشاوره سرمایه گذاری را برای شام عصر مبادله کنم ، چگونه چنین مبادله ای بدون پول عملی است؟

ما همچنین از پول به عنوان یک فروشگاه ارزش استفاده می کنیم و تبادل بین المللی را تسهیل می کنیم. ما از پول برای تجارت و تلاش امروز برای کالاها و خدماتی که قصد داریم سالها از این پس در بازنشستگی خود استفاده کنیم ، استفاده می کنیم. نرخ بهره واقعی منفی مشابه هزینه ذخیره سازی است. این هزینه بهره ممکن است برای مدت ماه قابل تحمل باشد اما اثربخشی ارزهای دولتی ، سپرده های بانکی و اوراق قرضه دولتی را که در آن ارزها به عنوان فروشگاه های بلند مدت ارزش گذاری شده است ، از بین می برد.

نرخ بهره واقعی منفی مداوم این سؤال را ایجاد می کند که آیا سایر ابزارها و فناوری ها می توانند عملکردهای پول را انجام دهند: یک واحد حساب ، یک واسطه مبادله و یک فروشگاه ارزش. به عنوان یک واحد حساب ، ما اکنون ارزهای مجازی داریم که از فناوری blockchain شروع به رقابت با ارز دولتی می کنیم. با این وجود ، برای آینده قابل پیش بینی ما هنوز باید مالیات های خود را در ارزهای ایجاد شده توسط دولت هایی که این مالیات ها را جمع می کنند ، بپردازیم.

به عنوان یک واسطه مبادله ، دیگر نیازی به استفاده از یادداشت های بانکی یا بودجه نگهداری شده در سپرده های بانکی نداریم. امروز می توانیم به طور موثری مقداری از نمونه کارها ETF خود را برای یک فنجان قهوه مبادله کنیم. تمام آنچه لازم است پیوند کارت اعتباری یا برنامه پرداخت موبایل به یک حساب کارگزاری با ویژگی جابجایی حساب معامله است. به زودی این ادغام پردازش پرداخت ، حضانت و کارگزاری یکپارچه تر می شود.

به عنوان یک فروشگاه ارزش ، ما می توانیم اوراق بهادار مایع را که نمایانگر مطالبات مربوط به دارایی های واقعی به جای سپرده های بانکی است ، داشته باشیم. نرخ واقعی منفی امروز ما را به نفع سرمایه واقعی ، که بازده مثبت مورد انتظار طولانی مدت را ارائه می دهد ، به عنوان یک فروشگاه بلند مدت ارزش نسبت به پول نقد و اوراق قرضه دولتی ، که در حال حاضر نرخ های واقعی منفی را پرداخت می کنند ، ایجاد می کند.

آزمایشات سیاست پولی

از آنجا که سرمایه گذاران جایگزین دارایی های سرمایه واقعی برای اوراق بهادار و اوراق قرضه دولتی می شوند ، بانک های مرکزی می دانند که دستکاری نرخ بهره به ابزاری کمتر مؤثر برای مدیریت چرخه اقتصادی تبدیل می شود. هنگامی که یک بانک مرکزی ارزش ارز خود را تغییر می دهد ، قیمت دارایی های تعیین شده در آن ارز را تغییر می دهد اما ارزش آن دارایی ها را تغییر نمی دهد.

ناتوانی فزاینده سیاست پولی نیاز ما به بانکهای مرکزی را پایان نمی دهد. از آنجا که نقدینگی بازار گاهی اوقات شکست می خورد (یعنی اجرای بانکی) ، ما هنوز به وام دهنده آخرین راه حل نیاز داریم. با وجود اوراق بهادار که نشان دهنده ادعاهای مربوط به دارایی های سرمایه است که اکنون بیشتر کارکردهای پول را انجام می دهد ، اطمینان از تسویه منظم معاملات مالی به یک کارکرد مهم مهم بانکهای مرکزی و تنظیم کننده های محتاطانه تبدیل شده است. بیل دادلی ، رئیس فدرال فدرال نیویورک ، اخیراً توجه ما را به "شکاف در عملکرد وام دهنده وام دهنده" مورد توجه قرار داد زیرا "فدرال رزرو توانایی بسیار محدودی در تأمین بودجه به یک شرکت اوراق بهادار دارد" (دادلی ، 2016).

بانک های مرکزی هنوز آموخته اند که توجه خود را به این عملکرد اصلی تضمین نقدینگی مالی محدود کنند. تلاش های مداوم برای تقویت اشتغال و تولید اقتصادی واقعی با پیگیری آزمایش های سیاست پولی کیکسیوتیک همیشه ، خطر طولانی مدت تورم را افزایش می دهد. تا به امروز ، سیاستهای کاهش کمی و نرخ بهره منفی تورم ایجاد نکرده است زیرا این برنامه ها تا حد زیادی محدود به خرید اوراق بهادار از بانک ها بوده اند تا اینکه مستقیماً پول ایجاد کنند (Brightman ، 2015). با این حال ، اگر و هنگامی که بانک های مرکزی واقعاً شروع به ایجاد پول می کنند - معادل مدرن رها کردن پول از یک هلیکوپتر ، همانطور که در قیاس معروف میلتون فریدمن که توسط بن برنانک تکرار شده است - توجیه ممکن است به زودی دنبال شود. نگران کننده ، محدودیت های سیاسی برای چنین چاپ مستقیم پول در حال کاهش است (Flanders ، 2016).

در حین رفتار عادی و سالم سیاست های پولی ، میزان اندازه گیری شده تورم اغلب از اهداف رسمی در طیف وسیعی از درصد یا دو به دلیل چالش های تعریف ، اندازه گیری و هدف قرار دادن یک هدف تورم دقیق در یک دوره کوتاه مدت منحرف می شود. وادبا این حال ، تاریخ می آموزد که یک رژیم پایدار از سرکوب مالی - یک سیاست عمدی با نرخ بهره منفی پایدار که به منظور از بین بردن ارزش واقعی بدهی تحمیل شده است - به طور عادی تورم بالا و بی ثبات را تولید می کند (راینهارت و روگوف ، 2009). در دوره های سرکوب مالی ، اوراق قرضه دولتی به سختی بدون خطر است.

چگونه باید خطر را تعریف کنیم؟

در منطقه یورو ، انگلستان ، ایالات متحده و ژاپن ، نرخ نقدی واقعی صفر یا منفی برای سالها یا حتی دهه ها ادامه داشته است. این نرخ واقعی سود منفی پرداخت شده توسط بخش فزاینده ای از دولت های توسعه یافته جهان در مورد بدهی آنها ، قدرت خرید ما را در طولانی مدت حفظ نمی کند ، چه رسد به رشد ثروت واقعی لازم برای دستیابی به اهداف سرمایه گذاری ما. آیا این نرخ واقعی منفی بدون پیش فرض از ریسک علاقه دارند؟

مطمئناً نوسانات کوتاه مدت قیمت یک سبد متنوع از مطالبات دارایی های سرمایه ای واقعی بیشتر از نوسانات قیمت اوراق تسه است. در نتیجه، ذخیره بخشی از ثروتمان که برای مخارج کوتاه مدت بزرگ در نظر گرفته شده است (مانند پیش پرداخت برای خرید خانه یا پرداخت مالیات بر درآمدمان) در دارایی های سرمایه ای با قیمت های بی ثبات خواهد بود. این بخش از ثروت ما باید در حساب های سپرده بانکی بیمه شده دولت یا صندوق کوتاه مدت اوراق بهادار دولتی باقی بماند.

آیا نوسانات کوتاه مدت بیشتر قیمت، یک سبد متنوع از دارایی های سرمایه واقعی را به گزینه ای پرمخاطره تر برای انباشت ثروت بلندمدت تبدیل می کند؟با گسترش افق خود به 10 سال و بررسی تفاوت در ثروت واقعی نهایی مورد انتظار بین یک پرتفوی متنوع از دارایی های سرمایه ای و اوراق قرضه، متوجه می شویم که بیشتر پراکندگی ثروت واقعی نهایی برای پرتفوی دارایی های سرمایه ای صعودی است. آیا شکست تضمین شده برای دستیابی به هدف سرمایه گذاری خود را به عنوان عدم وجود ریسک تعریف می کنیم؟

تغییر نقش وجه نقد و اوراق قرضه دولتی

ارزها و اوراق قرضه دولتی که بازدهی واقعی صفر یا منفی را ارائه می دهند، دیگر نیازهای پس انداز کنندگانی را که هدفشان انباشت ثروت از طریق بازده ترکیبی است و نه صرفاً حفظ قدرت خرید کوتاه مدت، برآورده می کند. در نتیجه، پول نقد و اوراق قرضه دولتی باید از پرتفوی سرمایه گذاران خارج شود. بانک های مرکزی به عمد این جریان های سرمایه گذاری را با به دست آوردن بیشتر بدهی های دولتی جهان تسهیل می کنند.

آیا سرمایه گذاران باید به سادگی وجه نقد و اوراق قرضه دولتی را از فهرست طبقات دارایی که در آن سرمایه گذاری می کنند حذف کنند؟نه، نه به طور کامل. نگهداری مقداری وجه نقد برای پیش پرداخت مخارج تعهد شده کوتاه مدت عاقلانه است.

پول نقد نیز عملکرد تاکتیکی مهمی را ایفا می کند. امروز به طور کامل سرمایه گذاری نشده اید، گزینه سرمایه گذاری فردا را با احتمال قابل توجهی از قیمت های پایین تر (یا بالاتر) فراهم می کند. این استفاده تاکتیکی از پول نقد به عنوان یک ابزار مهم در کیت سرمایه گذار باقی خواهد ماند. با این حال، چنین ارزش اختیاری با ساختار نظری نرخ بهره واقعی مثبت که طی سال های متمادی به عنوان پایه و اساس بازده پرتفوی سرمایه گذاری ما ترکیب شده، فاصله زیادی دارد. برای سرمایه گذار امروزی، پول نقد و اوراق قرضه دولتی باید کمتر به یک سرمایه گذاری اصلی تبدیل شوند و بیشتر به یک منبع سوداگرانه آلفای زمان بندی بالقوه تبدیل شوند.

دارایی های واقعی با بازده بالاتر

طبقات دارایی که از لحاظ تاریخی همبستگی مثبتی از بازده با تورم ایجاد کرده اند شامل کالاها، وام های بانکی، اوراق قرضه با بازده بالا، REIT و سهام بازارهای نوظهور است. با ترس امروز از کاهش تورم، بسیاری از این پوشش های تورمی در معرض فروش هستند. یک سبد دارای وزن برابر از پنج طبقه دارایی های پوشش دهنده تورم، بازده واقعی بالاتری نسبت به سبد سنتی از سهام داخلی و اوراق قرضه اصلی ارائه می دهد.