تجزیه و تحلیل مزایا و معایب روشهای موقعیت مکانی نقاط بین المللی طب سوزنی بین المللی

این یک مقاله دسترسی آزاد است که تحت مجوز انتساب Creative Commons توزیع شده است ، که امکان استفاده ، توزیع و تولید مثل بدون محدودیت در هر رسانه را فراهم می کند ، مشروط بر اینکه کار اصلی به درستی ذکر شود.

خلاصه

استاندارد سازی بین المللی نقاط طب سوزنی شوری (AAPs) مبنای مهمی برای درمان شیار یا تشخیص و درمان شوری است. مطالعه در مورد استاندارد سازی بین المللی AAP یک فرآیند طولانی را پشت سر گذاشته است ، که در آن روش موقعیت مکانی یکی از پروژه های مهم تحقیقاتی است. دیدگاه های مختلفی در زمینه AAP در بین متخصصان کشورها یا مناطق مختلف وجود دارد. این مقاله فقط با تجزیه و تحلیل نه روش مکان نماینده ، سعی در ارائه یک روش مناسب برای مکان برای یافتن AAP ها داشت. از طریق تجزیه و تحلیل جوانب مثبت و منفی هر روش موقعیت مکانی ، روش موقعیت مکانی اعمال شده در استاندارد بین المللی WFAS AAPS کاملاً به عنوان یک روش مناسب در نظر گرفته می شود. این مهم است که در حین توسعه یک سازمان بین المللی برای استاندارد سازی (ISO) استاندارد بین المللی از نقاط طب سوزنی آئوریکول و بهبود کیفیت تحقیق استاندارد سازی بین المللی برای AAP ، جهت گیری صحیح را حفظ کنید.

1. معرفی

سومین کنفرانس منطقه ای گروه کاری استاندارد سازی نقاط طب سوزنی در سال 1987 در سئول کره جنوبی برگزار شد [1]. در این کنفرانس ، انجمن چین از طب سوزنی-مکسیبون پیش نویس استاندارد بین المللی نقاط طب سوزنی شوری (AAPs) از جمله نود امتیاز را مطرح کرد. پیش نویس به طور جدی مورد بحث قرار گرفت و هیئت مدیره سه معیار انتخاب را تنظیم کرد: (1) نکته ای که از نامهای بین المللی و مشترک استفاده می کنند.(2) نکاتی که مقادیر درمانی آنها به خوبی اثبات شده است.(3) نقاطی که مکان آنها در منطقه auricular به طور کلی به خوبی تعریف شده است. چهل و سه امتیاز که هر سه معیار را برآورده می کردند با یک کد الفبایی (یک مخفف دو حرف و یک شماره) ، پینیین ، شخصیت هان و نام انگلیسی طبقه بندی شدند. سی و شش امتیاز که معیارهای اول و دوم را برآورده می کردند ، کد نسبت به آنها نسبت داده نشد ، بلکه فقط پینین ، شخصیت هان و نامگذاری انگلیسی بود. یازده امتیاز که نتوانستند هر سه معیار را تحقق بخشند ، حذف شدند. محققان چینی پس از آخرین دیدار بی نتیجه در سال 1990 که در لیون برگزار شد ، کار استاندارد سازی را ادامه داد و عمدتاً به دلیل سهم انتشار استاندارد ملی چین در سال 1993 ادامه یافت [3]. این سند در سال 2008 [4] توسط یک سند دوم به روز شد.

یک استاندارد بین المللی AAPS یک نیاز اجتناب ناپذیر است که تشخیص و درمان درمانی و درمانی برای مدت طولانی توسعه می یابد و به سطح بالایی می رود. با گذشت بیش از 30 سال تلاش ، پیشرفت و دستاوردهای زیادی در تحقیقات در مورد استاندارد بین المللی AAP ها انجام شده است. تاکنون ، یک استاندارد بین المللی توسط فدراسیون جهانی جوامع طب سوزنی-moxibtion تدوین و صادر شده است. استاندارد بین المللی سازمان بین المللی استاندارد سازی (ISO) نیز در حال توسعه است. با این وجود ، هنوز بحث هایی در مورد روش های مکان برای یافتن AAP ها ، از جمله موقعیت مکانی بر اساس "امتیاز" ، "زیر منطقه ها" ، "مختصات" و سایر روش ها وجود دارد.

نویسنده مربوط به این مقاله از سال 1986 درگیر مطالعه استاندارد سازی بین المللی AAPS است و این افتخار را داشت که در کل فرایند کار تحقیقاتی در مورد استاندارد ملی چین AAPS و استاندارد بین المللی AAP شرکت کند. به عنوان کارشناس اصلی این پروژه ، وی استاندارد بین المللی را برای نقطه طب سوزنی شور [5] به پایان رساند ، که توسط فدراسیون جهانی جوامع طب سوزنی-moxibution صادر شد. بنابراین ، وی در مورد پیشینه ، محتوا ، مزایا و مضرات روشهای مختلف موقعیت مکانی در هنگام تهیه این استاندارد بین المللی ، درک کاملی داشت. این مقاله با هدف تجزیه و تحلیل این روشهای مکان و ارائه مرجع برای فرمولاسیون استاندارد ISO از AAP در آینده.

2. روشها

از دیدگاه زمینه تاریخی AAPS ، وراثت بالینی و عمل AAP ها ، درک جوهر نقاط ، مزایا و مضرات نه روش مکان زیر برای مکان یابی AAP ، از جمله (1) روش مکان بر اساس نقاط مورد بررسی قرار گرفت. برای قدامی آئوریک ، (2) روش موقعیت مکانی بر اساس زیرزمین ها برای قدامی آئوریک ، (3) روش مکان بر اساس زیرزمین های تقسیم شده مطابق با آناتومی قدامی آئوریک ، (4) روش مکانبر اساس نقطه Nogier صفر برای قدامی Auricle ، (5) روش موقعیت مکانی بر اساس بندهای صورت زانو مارپیچ و لوب ، (6) روش مکان بر اساس هر دو نقطه و زیرزمین های قدامی آئوریک، (7) روش موقعیت مکانی بر اساس زیرزمین های کوچکتر از قدام از آئوریک ، (8) روش مکان بر اساس زیرزمین ها ، نقاط و خطوط برای قدامی و خلفی آئوریک ، و (9) روش مکان بر اساسزیرزمین ها ،نقاط ، و خطوط برای پوشش کامل قدامی و خلفی آئوریک. تجزیه و تحلیل با جزئیات با تصاویر شرح داده شده است تا خوانندگان بتوانند به راحتی درک کنند.

3. نتایج و بحث

3. 1روش موقعیت مکانی بر اساس نقاط برای قدامی آئوریک

هیچ تصویر خاصی از محل AAP ها را نمی توان در کتابهای پزشکی باستان چینی یافت [6] (شکل 1 [7]) ، به جز نقشه خلفی خلفی [8] (شکل 2) با تئوری ، جایی که هر یک از پنج منطقهخلفی آئوریکل با هر یک از پنج ارگان های زنگ از جمله قلب ، کبد ، طحال ، ریه و کلیه مطابقت داشت. بنابراین ، تشخیص اینکه آیا فکر مکان AAP ها بر اساس نقاط در زمان قدیمی وجود داشته است ، دشوار است. نقشه رفلکس گوش پزشک فرانسوی ، Paul Nogier ، در سال 1958 توسط دکتر Ye Xiao-Lin به چین معرفی شد. و این نقشه نخستین نقشه آئوریکولار سیستماتیک نماینده در زمان مدرن بود [9-11] (شکل 3 (الف) [9] و شکل 3 (ب) [12]). روش موقعیت مکانی بر اساس نقاط و زیرزمین ها در دو نقشه وی اتخاذ شده است. روش موقعیت مکانی بر اساس نقاط برای نشان دادن ساختارهای جسمی بدن اعمال می شود. اگرچه فکر روش موقعیت مکانی زیرزمین ها برای نشان دادن احشای و اندام های بدن استفاده شده است ، شکل 3 (b) فقط یک نقشه طرح است. روش موقعیت مکانی بر اساس امتیاز سه مزیت دارد. در مرحله اول ، اصلی مورد احترام است و می تواند به طور جامع ظاهر تاریخی توسعه درمان شوری در چین و فرانسه را منعکس کند. ثانیاً ، تجسم می شود و می تواند به طور موثری کاربرد بالینی AAP را راهنمایی کند. ثالثاً ، آن نقاطی که در نوک مناطق مختلف Auricle (به عنوان مثال ، نوک تراگوس) یا شکاف ها (به عنوان مثال ، شکاف intertragic) مشخص می شوند ، به راحتی می توان مکان را با اصطلاحات آناتومیکی آئوری انجام داد. با استفاده از مزایای فوق ، این روش مکان در اولین پیش نویس استاندارد بین المللی AAP به تصویب رسید. با این حال ، همچنین محدودیت هایی دارد. در ابتدا ، نمی تواند ساختارهای سوماتیک مربوطه ، احشای و اندام های مربوط به بازتاب را بر روی آئرول منعکس کند. سپس ، آن نقاطی که در نکات مناطق مختلف آئوریک یا شکاف قرار ندارند ، نمی توانند به طور دقیق مشخص شوند و با اصطلاحات آناتومیکی آئوریکول توصیف شوند. ثالثاً ، نمی تواند کل آئولیک را بپوشاند. در نتیجه ، این روش مکان تنها روش مکان در پیش نویس های بعدی نبود.

AAP های توصیف شده توسط کارشناسان چینی قبل از قرن 18 ، که در کتاب پروفسور هوانگ لی-چون ، تشخیص و درمان آئوریکول ثبت شده است.