نقدینگی: گلوت ، تله ها ، نسبت ها و چگونگی مدیریت فدرال

کیمبرلی آمادئو با بیش از 20 سال تجربه در تجزیه و تحلیل اقتصادی و استراتژی تجارت ، متخصص اقتصاد و سرمایه گذاری در ایالات متحده و جهانی است. او رئیس وب سایت اقتصادی World Water Money Watch است. کیمبرلی به عنوان یک نویسنده برای تعادل ، بینشی در مورد وضعیت اقتصاد امروزی و همچنین وقایع گذشته که تأثیر ماندگار داشته است ، ارائه می دهد.

رابرت کلی مدیر عامل شرکت XTS Energy LLC است و بیش از سه دهه تجربه به عنوان یک مدیر اجرایی تجارت دارد. او استاد اقتصاد است و بیش از 4. 5 میلیارد دلار سرمایه سرمایه گذاری جمع آوری کرده است.

نقدینگی میزان پولی است که به راحتی برای سرمایه گذاری و هزینه در دسترس است. این شامل پول نقد ، صورتحساب خزانه داری ، یادداشت ها و اوراق قرضه و هر دارایی دیگری است که می تواند به سرعت فروخته شود. درک نقدینگی و چگونگی مدیریت فدرال رزرو آن را می تواند به مشاغل و افراد کمک کند تا روند پروژه در اقتصاد را پروژه کنند و در صدر مالی خود بمانند.

مبانی نقدینگی

نقدینگی بالا هنگامی اتفاق می افتد که یک موسسه ، تجارت یا فرد دارایی کافی برای تحقق تعهدات مالی داشته باشد. نقدینگی کم یا محکم هنگامی اتفاق می افتد که پول نقد در دارایی های غیر مایع گره خورده باشد ، یا وقتی نرخ بهره زیاد است ، زیرا این امر باعث می شود هزینه وام بیشتر شود.

نقدینگی بالا همچنین به معنای سرمایه مالی زیادی است. سرمایه مالی ، یا ثروت یا ارزش خالص تفاوت بین دارایی ها و بدهی ها است. این کوسن مالی موجود در یک موسسه را برای جذب ضرر اندازه گیری می کند. دارایی ها شامل دارایی های بسیار نقدی مانند پول نقد و اعتبار و دارایی های غیر مایع از جمله سهام ، املاک و مستغلات و وام های با بهره بالا هستند.

همانطور که از بحران مالی جهانی سال 2008 مشهود است ، بانک ها در صورت عدم نقدینگی ، سرمایه یا هر دو از نظر تاریخی شکست می خورند. این امر به این دلیل است که بانکها نمی توانند در صورت عدم نقدینگی کافی برای تحقق تعهدات مالی یا سرمایه کافی برای جذب ضرر ، حلال بمانند. به همین دلیل ، فدرال رزرو از زمان بحران مالی جهانی سعی در تقویت نقدینگی و سرمایه در بانک ها دارد.

چگونه فدرال رزرو نقدینگی را مدیریت می کند

فدرال رزرو از طریق سیاست های پولی بر نقدینگی تأثیر می گذارد. از آنجا که عرضه پول بازتاب نقدینگی است ، فدرال رزرو بر رشد عرضه پول ، که از اجزای مختلف مانند M1 و M2 تشکیل شده است ، نظارت می کند. M1 شامل فعلی است که توسط عموم ، چک های مسافر و سایر سپرده های شما می توانید یک چک را در برابر آن بنویسید. M2 شامل M1 و پس انداز و سپرده های زمانی است.

علاوه بر این ، فدرال رزرو نرخ بهره کوتاه مدت را با نرخ صندوق های فدرال راهنمایی می کند و از عملیات بازار آزاد برای تأثیرگذاری بر بازده اوراق بهادار خزانه داری استفاده می کند. در طول بحران مالی جهانی ، از طریق یک برنامه محرک اقتصادی که به عنوان تسکین کمی شناخته می شود ، نقدینگی زیادی ایجاد می کند. از طریق این برنامه ، فدرال رزرو 4 تریلیون دلار با خرید اوراق بهادار بانکی مانند یادداشت های خزانه داری به اقتصاد تزریق کرد.

نرخ بهره پایین سرمایه را تقویت کرده و خطر وام را کاهش می دهد زیرا بازده فقط باید بالاتر از نرخ بهره باشد. این باعث می شود سرمایه گذاری های بیشتر خوب به نظر برسند. به این ترتیب ، نقدینگی رشد اقتصادی را ایجاد می کند.

گلوت نقدینگی

هنگامی که نقدینگی بالایی وجود دارد و از این رو سرمایه زیادی وجود دارد ، گاهی اوقات می توان سرمایه بیش از حد زیادی به دنبال سرمایه گذاری های بسیار کمی داشت. این می تواند منجر به نقدینگی شود - هنگامی که پس انداز بیش از سرمایه گذاری مورد نظر است. یک گلوت به نوبه خود می تواند منجر به تورم شود. از آنجا که پول ارزان سرمایه گذاری های کمتری و کمتری را تعقیب می کند ، قیمت آن دارایی ها افزایش می یابد ، چه در خانه ، طلا و چه شرکت های پیشرفته.

این منجر به پدیده ای می شود که به عنوان "غرق غیر منطقی" شناخته می شود ، به این معنی که سرمایه گذاران با این فرض که قیمت ها افزایش می یابد ، به یک طبقه دارایی خاص می روند. همه می خواهند بخرند تا سود فردا را از دست ندهند. در این فرآیند ، آنها یک حباب دارایی ایجاد می کنند.

سرانجام ، یک گلوت نقدینگی به معنای بیشتر این سرمایه در پروژه های بد سرمایه گذاری می شود. از آنجا که سرمایه گذاری ها از بین می روند و بازده وعده داده شده خود را پرداخت نمی کنند ، سرمایه گذاران دارای دارایی های بی ارزش هستند. وحشت ناشی می شود و منجر به برداشت پول سرمایه گذاری می شود. قیمت ها کاهش می یابد ، زیرا سرمایه گذاران قبل از کاهش قیمت ها دیوانه وار می فروشند. این همان اتفاقی است که با اوراق بهادار تحت حمایت وام در طول بحران وام مسکن زیرپرسی رخ داده است.

این مرحله از چرخه تجارت یک انقباض اقتصادی نامیده می شود و معمولاً منجر به رکود اقتصادی می شود.

نقدینگی محدود بر خلاف یک گلوت نقدینگی است. این بدان معناست که سرمایه زیادی در دسترس نیست ، یا گران است ، معمولاً در نتیجه نرخ بهره بالا. همچنین می تواند اتفاق بیفتد که بانک ها و سایر وام دهندگان در مورد وام مردد باشند. بانک ها وقتی در حال حاضر وام های بد زیادی در کتاب های خود دارند ، ریسک می شوند.

برخی از اقتصاددانان از نظر نقدینگی به عنوان محرک رونق مسکن و وام که باعث بحران مالی جهانی شده است ، استناد می کنند ، در حالی که برخی دیگر در پاسخ به گلوت ، آن را بر رشد چشمگیر ترازنامه بانک ها قرار می دهند.

دام نقدینگی

طبق تعریف ، تله نقدینگی زمانی است که تقاضا برای جذب بیشتر پول در عرضه پول افزایش می یابد. این معمولاً زمانی اتفاق می افتد که سیاست پولی فدرال رزرو سرمایه بیشتری ایجاد نمی کند - به عنوان مثال ، پس از رکود اقتصادی. خانواده ها و مشاغل می ترسند بدون توجه به میزان اعتبار در دسترس باشند.

کارگران نگران هستند که شغل خود را از دست بدهند ، یا اینکه نمی توانند شغل مناسبی بدست آورند. آنها درآمد خود را احتکار می کنند ، بدهی ها را پرداخت می کنند و به جای هزینه صرفه جویی می کنند. مشاغل می ترسند تقاضا حتی بیشتر کاهش یابد ، بنابراین آنها استخدام یا سرمایه گذاری در گسترش نمی شوند. بانک ها برای نوشتن وام های بد پول نقد می کنند و حتی کمتر به وام می گیرند.

تورم آنها را ترغیب می کند تا قبل از هزینه ها منتظر بمانند تا قیمت ها بیشتر شوند. از آنجا که این چرخه شرور به سمت پایین حرکت می کند ، اقتصاد در دام نقدینگی گرفتار می شود.

نقدینگی بازار

در سرمایه گذاری ، تعریف نقدینگی این است که چقدر سریع می توان یک دارایی را برای پول نقد فروخت. پس از بحران مالی جهانی ، صاحبان خانه فهمیدند که خانه ها ، دارایی با نقدینگی محدود ، نقدینگی را از دست داده اند. قیمت خانه اغلب زیر وام مسکن پایین می آمد. بسیاری از صاحبان مجبور بودند در خانه های خود سلب کنند و تمام سرمایه گذاری های خود را از دست دهند. در طول عمق رکود اقتصادی ، برخی از صاحبان خانه دریافتند که آنها نمی توانند خانه های خود را به هر قیمتی بفروشند.

سهام نسبت به املاک و مستغلات مایع تر است. اگر یک سهام به ارزش کمتر از پرداخت شده باشد و آن را بفروشید ، می توانید ضرر را بر مالیات خود کسر کنید. علاوه بر این ، یک سرمایه گذار دیگر به راحتی آن را خریداری می کند ، حتی اگر فقط برای سکه های دلار باشد.

نسبت نقدینگی

مشاغل از نسبت نقدینگی برای ارزیابی نقدینگی خود استفاده می کنند و از این طریق سلامت مالی آنها را اندازه گیری می کنند. سه نسبت مهم عبارتند از:

1. نسبت فعلی: این به دارایی های فعلی یک شرکت است که براساس بدهی های فعلی آن تقسیم می شود. این تعیین می کند که آیا یک شرکت می تواند تمام بدهی های کوتاه مدت خود را با پول دریافت شده از فروش دارایی های خود پرداخت کند.
2. نسبت سریع: این شبیه به نسبت فعلی است ، اما فقط از پول نقد ، حساب های دریافتنی و سهام/اوراق قرضه به عنوان دارایی استفاده می کند. این شرکت نمی تواند شامل هر موجودی یا هزینه های پیش پرداخت شود که به سرعت نمی توان فروخته شد. بنابراین ، این به کل دارایی های کمتر موجودی است که بر اساس بدهی ها تقسیم می شود.
3. نسبت پول نقد: همانطور که از نام آن پیداست ، این نسبت به نقدی که براساس بدهی های جاری تقسیم می شود ، است. این مفید است که یک شرکت فقط بتواند از پول نقد خود برای پرداخت بدهی خود استفاده کند. اگر نسبت پول نقد یکی یا بیشتر باشد ، تجارت نقدینگی زیادی دارد و احتمالاً در پرداخت بدهی خود مشکلی نخواهد داشت.

سوالات متداول (سؤالات متداول)

وقتی فدرال رزرو عرضه پول را افزایش می دهد ، چگونه بر نقدینگی تأثیر می گذارد؟

با افزایش عرضه پول ، نقدینگی افزایش می یابد و با کاهش عرضه پول کاهش می یابد. با افزایش عرضه پول فراتر از آنچه برای برآورده کردن نیازهای اساسی لازم است ، مردم و مشاغل مایل به مبادله پول نقد برای طیف وسیع تری از دارایی ها هستند.

چه گزینه ای برای پس انداز پول بیشترین نقدینگی را ارائه می دهد؟

حساب های پس انداز نقدی بیشترین میزان نقدینگی را ارائه می دهد. این روش پس انداز شما را مستقیماً به صورت نقدی ذخیره می کند ، بنابراین لازم نیست که هیچ دارایی را تبدیل کنید و حساب ها گزینه های برداشت سریع و آسان را ارائه می دهند.< Span> وقتی فدرال رزرو عرضه پول را افزایش می دهد ، چگونه بر نقدینگی تأثیر می گذارد؟