نقش یک اقتصاد همبستگی در زنده ماندن از یک بحران

در حالی که جوامع به تأثیرات COVID-19 حرکت می کنند ، کارگران شهری در برخی از بزرگترین شهرهای آسیا در کنار یکدیگر ایستاده اند و یک اقتصاد همبستگی را در آغوش می گیرند که سیاست گذاران باید از آنها حمایت و تشویق کنند ، Redento Recio ، Ha Thai و Phuong Nguyen می نویسند.

پنهانی نیست که مردم در شهرهای بزرگ تحمل Covid-19 را تحمل می کنند. این حتی در کلانشهرهای جنوب جهانی ، که در آن میلیون ها فقیر شهری برای زنده ماندن ، و زندگی و کار در شرایط شلوغ ، درگیر اشتغال غیررسمی ناشایست هستند ، حتی بیشتر برجسته می شود.

در بسیاری از شهرهای آسیا ، Covid-19 باعث افزایش نابرابری و فزاینده فقر در بین فقرا شهری شده است. بسیاری از کارگران غیررسمی آسیب پذیر ، که اغلب توسط دولت ها نادیده گرفته می شوند ، برای مبارزه با یورش این بیماری همه گیر ، شیوه های خودیاری را جمع کرده اند.

در هانوی ، ویتنام و مانیل در فیلیپین ، الگوهای موجود در استراتژی هایی که کارگران خیابانی برای زنده ماندن از آن استفاده می کنند وجود دارد که می تواند به دولت های شهر کمک کند تا نیازهای فقیر شهری را برطرف کنند.

در مانیل ، مشارکت با سازمان های غیر دولتی (سازمان های مردم نهاد) و دفاتر دولتی محلی نقش مهمی در مدیریت بحران ایفا کرده اند. نکته مهم این است که همکاری اتحاد مترو مانیل (MMVA) با یک سازمان غیردولتی در ارائه میوه و سبزیجات تازه به مشتریان است.

در حالی که این همکاری فقط چند هفته به طول انجامید ، MMVA با شرکت در پروژه بازار در Wheels ، که توسط دولت شهر کوزون ، یک شهر مؤلفه مترو مانیل اداره می شود ، این عملیات را پایدار کرده است. این اتحاد 10 تیم با برنامه های خاص برای بازدید از Barangays مختلف (روستاها) با استفاده از Jeepneys (Mini Buses) تشکیل داد. فروشندگان MMVA که همچنان با کارگران خیابانی که از اواسط ماه مارس از کار خود خارج شده اند ، به دست آوردن کمک به سهم پول ادامه می دهند.

در هانوی ، بسیاری از کارگران خیابانی نیز برای حفظ معیشت خود به تجارت موبایل تغییر دادند. از آنجا که بازارهای غیررسمی در فضای باز مجبور به بسته شدن شدند ، بازرگانان کوچک تصمیم گرفتند از کوچه به کوچه و فریاد اسامی کالاهایی که برای درآمدزایی ارائه می دهند ، قدم بزنند.

شبکه های غیررسمی موجود از کشاورزان در مقیاس کوچک ، معامله گران عمده فروشی و فروشندگان بسیاری از کارگران خیابانی را قادر به تولید درآمد کرده اند ، در حالی که همچنین اطمینان حاصل می کنند که مصرف کنندگان شهری به محصولات تازه ای ارزان قیمت دسترسی داشته اند.

علاوه بر این پیوندهای غیررسمی ، برخی از افراد سخاوتمند نیز برنج و مواد غذایی رایگان کارگران ضعیفی را در اختیار کارگران فقیر قرار داده اند. خطوط طولانی افرادی که منتظر دریافت کمک هستند ، نشان می دهد که چگونه پشتیبانی و اشتراک افقی در سطح پایین چگونه به آسیب پذیر نیازهای فوری خود را برآورده کرده است.

برای سایر ارائه دهندگان خدمات خیابانی که کار آنها غیر ضروری تلقی می شود ، رسانه های اجتماعی به عنوان بستری خدمت کرده اند که می توانند خدماتی را تبلیغ کنند که هنوز هم می توانند انجام دهند و از مشتریان سفارش بگیرند.

دریافت سفارشات آنلاین با استفاده از فیس بوک نیز ابزاری مهم برای فروشندگان خیابانی در مانیل بوده است. Flora Assidao ، هماهنگ کننده MMVA ، توضیح داد: "تحت ما پروژه های تازه و سبزیجات ما ، فروشندگان سفارشات آنلاین را از سوکی (مشتریان وفادار) خود می گیرند ، سپس آنها محصولات را در اقامتگاه خریداران رها می کنند."

علاوه بر این ، در بازارهای غیررسمی در هانوی ، خریداران با خطوط سفید رنگ که توسط مقامات محلی در خیابان ها نقاشی شده است ، از فاصله اجتماعی یادآوری می کنند. مشتریان بدون چهره از خدمات خودداری می کنند. در کوزون سیتی ، فروشندگان خیابانی اقدامات فاصله مکانی خود را در فضاهای مشخص شده در بازار خود اعمال می کنند و دائماً دستان خود را با ضدعفونی کننده های مبتنی بر الکل برای حفظ بهداشت شستشو می دهند.

این ابتکارات کمکهای متقابل اهمیت اقتصاد همبستگی را برجسته می کند ، یک استراتژی توسعه که به موجب آن مردم و سازمان های مردم نهاد در شرکتهای اجتماعی برای ارتقاء بهزیستی ، تولید درآمد و کمک به اقتصادهای محلی شرکت می کنند.

تحقیقات نشان می دهد که خاموشی های همه گیر در ویتنام و فیلیپین در حال تشدید بیکاری هستند و کارگران غیررسمی از حمایت های رفاهی ناکافی از دولت ها برای تعادل این از دست دادن کار استفاده می کنند.

در حالی که اجرای قفل برای نجات جان ها بسیار مهم است ، پشتیبانی از شیوه هایی که فقیر را قادر می سازد در این شرایط سخت زندگی می کنند نیز مهم است و اقدامات خودتنظیمی که توسط کارگران خیابانی انجام می شود می تواند مکان مناسبی برای شروع برای سیاستگذاران باشد. بشردر همین راستا ، دولت های شهری می توانند چندین گزینه سیاست را برای حمایت از یک اقتصاد همبستگی ، چه در طول و چه در بحران Covid-19 ، کشف کنند.

اول ، حمایت نهادی دولتی برای انجمن های کارگران غیررسمی برای تقویت ابتکارات خودیاری و حفظ گروه های کمک متقابل مورد نیاز است.

دوم ، فراخوانی برای مشارکتهای استراتژیک سازمان های غیر دولتی-عمومی به عنوان جایگزینی برای مشارکت خصوصی-دولتی-که اغلب گروه های مدنی و سازمان های مردم را حذف می کند-در روند توسعه برای تقویت شیوه های مبتنی بر همبستگی بسیار مهم است.

سوم ، دولت های محلی می توانند با دانشگاهیان در انجام تحقیقات در مورد اقدامات جمعی مردمی و اینکه چگونه این شیوه ها می توانند مداخلات سیاست گذاری و برنامه ریزی شهری را آگاه سازند ، همکاری کنند.

سرانجام ، دولت های شهری می توانند برای گروه های بخش خصوصی مشوق هایی را برای کمک به کارگران غیررسمی ارائه دهند که خدمات خود مدیریت و فعالیت های تجاری خود را با استفاده از رسانه های اجتماعی و سایر سیستم عامل ها ارتقا دهند.

از آنجا که کشورها در سراسر جهان از اثرات بحران Covid-19 حرکت می کنند ، فقیر شهری و سازمان های مردمی آنها مقاومت خود را نشان داده اند. این ابتکارات متنوع و عمدتاً غیررسمی ریشه در ارزشهای محلی فرهنگی و اجتماعی به اشتراک گذاری و همکاری دارد و فرض غالب را به چالش می کشد که تمام معاملات اقتصادی باید از نظر ماهیت بسیار رقابتی باشند.

دولت های شهر باید در برنامه های بازیابی پس از برداشت ، استراتژی های مبتنی بر همبستگی را ارتقا دهند یا از توانمندی بودن مردم خود به هدر بروند.< SPAN> سوم ، دولت های محلی می توانند با دانشگاهیان در انجام تحقیقات در مورد اقدامات جمعی مردمی و اینکه چگونه این شیوه ها می توانند مداخلات سیاست گذاری و برنامه ریزی شهری را آگاه سازند ، همکاری کنند.